Wielu ludzi każdego dnia daje z siebie bardzo dużo.
Czas, uwagę, troskę, energię, wsparcie. Są obecni, pomocni, empatyczni. Potrafią słuchać, rozumieć, poświęcać się dla relacji, pracy, rodziny.
A jednak, gdy zostają sami ze sobą, często czują zmęczenie, pustkę albo dziwne poczucie, że czegoś im brakuje. Jakby mimo całego wysiłku, który wkładają w innych, ich własne potrzeby pozostawały niezaspokojone.
Dlaczego tak się dzieje?
Dlaczego tak wielu ludzi szuka na zewnątrz tego, czego nie potrafi dać sobie samemu?
Dawanie innym jako sposób na bycie zauważonym
Dla wielu osób dawanie nie zaczyna się z wyboru, ale z potrzeby.
To nie jest czysta hojność – to strategia przetrwania, która powstała bardzo wcześnie.
Jeśli w dzieciństwie miłość była warunkowa, jeśli uwagę otrzymywało się „za coś”, jeśli trzeba było być grzecznym, pomocnym, odpowiedzialnym albo „nie sprawiać problemów”, wtedy w psychice rodzi się prosty wniosek:
„Jestem wartościowy wtedy, gdy coś daję.”
Z czasem to przekonanie staje się niewidzialnym schematem. Dorosły człowiek nie zastanawia się już, czy chce dawać – on musi, bo gdzieś głęboko wierzy, że tylko wtedy zasługuje na relację, akceptację, bliskość.
Energia, która ciągle płynie na zewnątrz
Problem nie polega na tym, że dajemy innym.
Problem zaczyna się wtedy, gdy nie zostawiamy nic dla siebie.
Kiedy:
- ignorujemy własne zmęczenie,
- odkładamy swoje potrzeby „na później”,
- mówimy „tak”, choć całe ciało mówi „nie”,
- szukamy potwierdzenia swojej wartości w oczach innych,
nasza energia cały czas wypływa na zewnątrz.
Na początku wydaje się, że to działa. Jesteśmy potrzebni, lubiani, doceniani.
Ale po czasie pojawia się cena.
Ciało i psychika nie potrafią oszukiwać się bez końca
Człowiek może długo ignorować siebie, ale organizm w końcu zaczyna reagować.
Pojawia się:
- chroniczne zmęczenie,
- napięcie w ciele,
- spadek nastroju,
- brak radości z rzeczy, które kiedyś cieszyły,
- poczucie, że życie to głównie obowiązek, a nie doświadczenie.
Czasem dochodzą też problemy zdrowotne. Nie dlatego, że ktoś jest „za słaby”, ale dlatego, że przez lata żył w trybie ciągłego oddawania, bez regeneracji.
Ciało bardzo często mówi to, czego psychika nie miała przestrzeni powiedzieć wcześniej.
Wielu ludzi potrafi być niesamowicie wyrozumiałych dla innych.
Wspierają, tłumaczą, usprawiedliwiają, dają drugie, trzecie i dziesiąte szanse.
A wobec siebie są surowi, wymagający, niecierpliwi.
Dlaczego?
Bo nikt ich tego nie nauczył.
Bo nigdy nie usłyszeli, że ich potrzeby są ważne.
Bo kojarzą dbanie o siebie z egoizmem, a nie z odpowiedzialnością.
Miłość do siebie nie jest czymś naturalnym dla osoby, która od lat uczyła się, że najpierw są inni.
Przykazanie miłości, które często źle rozumiemy
„Kochaj bliźniego jak siebie samego” to jedno z najbardziej znanych zdań, ale też jedno z najczęściej źle interpretowanych.
Nie mówi ono: kochaj innych zamiast siebie.
Nie mówi: poświęcaj się, aż znikniesz.
Mówi jasno: jak siebie samego.
Jeśli nie potrafisz być dla siebie życzliwy, cierpliwy i troskliwy, to twoja miłość do innych prędzej czy później stanie się wysiłkiem, a nie darem.
Nie da się rozdawać czegoś, czego się nie ma.
Miłość do siebie to fundament, nie luksus
Dawanie sobie:
- odpoczynku,
- prawa do granic,
- zgody na własne emocje,
- szacunku dla swojego tempa,
nie sprawia, że jesteśmy gorsi dla innych.
Wręcz przeciwnie – dopiero wtedy możemy być naprawdę obecni, a nie tylko dostępni.
Im więcej uczymy się dawać sobie, tym mniej desperacko szukamy tego na zewnątrz.
Im bardziej jesteśmy w kontakcie ze sobą, tym zdrowsze relacje tworzymy.
Na koniec – pytanie, które warto sobie zadać
Co by się zmieniło w Twoim życiu, gdybyś dziś:
- dał sobie tyle zrozumienia, ile dajesz innym?
- okazał sobie tyle troski, ile okazujesz bliskim?
- przestał zasługiwać, a zaczął po prostu być?
Czasem pierwszy krok nie polega na tym, żeby robić więcej.
Czasem polega na tym, żeby w końcu zwrócić się do siebie.
